Ja, we hebben het allemaal wel door: Het festival seizoen is begonnen!

Naast dat festivals gewoon ontzettend awesome zijn, is thuis zitten en er naar kijken zelfs ook een sensatie geworden. Ik zit op het moment naar Linkin Park te kijken op NL3, en potdorie wat is het toch prachtig gefilmd. Ik heb het idee dat deze filmtechnieken bij live performances ontzettend vooruit zijn gegaan en ik vind het geweldig.

Ik merkte dit voor het eerst toen ik vorig jaar op bezoek ging bij een Fleet Foxes concert op het laaggelegen festival LowLands. Ik betrapte mijzelf na een halfuur erop dat ik helemaal niet naar onze reallife bebaarde mannetjes stond te kijken, maar naar deze zelfde baarden op het grote scherm! Want wauw, wat was dat gaaf gefilmd. Shots waarbij de rillingen over mijn lijf liepen. Ik durf en durfde het bijna niet te zeggen maar ik begon het bijna ondersteunende muziek te vinden van dat wat op het scherm te bezichtigen viel.

En zo dus ook bij Pinkpop. Ik heb dus net naar Linking Park gekeken en ik kreeg er kippenvel van (los van dat LP nogal wat nostalgische gevoelens in mij lospeutert). Ook bij Mumford & Sons stond ik ervan te kijken. Mooie creatieve shots waarbij de reflectie van een drumtoestel wordt gebruikt om zowel het publiek te laten zien als bandlid Ben Lovett die zijn dansje doet met de banjo.

Nu vraag ik mij af, ben ik de enige die dit is opgevallen? Zo ja, kijk ernaar mensen! het is geweldig.

Oh en ik bekijk nu Miike Snow, ook geweldig. Het kan nog mensen, kluister je even aan de buis!