Op zo'n dag als dit, dat het hele kantoor zowat leeg is, al je opdrachtjes een beetje gedaan hebt dan begin je aan je blog. Maar waar moet je dan eens over gaan schrijven...

Ik raak een beetje aan de praat met de paar collega's die er ook zo bij zitten als ik. De meest gekke dingen komen voorbij: brand, seks, idiote weekendverhalen en dan het haar van Stan. Hij beweert naar de kapper te zijn geweest maar in zijn nek is zijn haar zo lang dat je er zowat een staartje van kan maken. Dus Stan zegt heel stoer: "Oké, knip het maar af". Dat hoef je mij geen twee keer te zeggen natuurlijk. Helemaal blij met dit projectje ga ik enthousiast op zoek naar een schaar, een kam, een haarzeiltje en trok ik mijn beschermings-werkpak aan van de Alliantie.

Daar sta ik dan... achter Stan die rustig door typt zonder enige kick te geven. Ik heb een botte schaar in mijn rechterhand en een kromme kam in mijn linkerhand. "Ben je er klaar voor" vraag ik nog in de hoop dat hij misschien nee zegt. Maar Stan zit er helemaal klaar voor dus ja daar gaan we dan. Ik pak het eerste plukje en zet de schaar erin. Knip, knip, knip, doet de schaar. Maar wat Stan niet door heeft is dat ik nog steeds met het zelfde plukje haar in mijn handen zit. De schaar werkt niet echt mee... Maarja, ik ga enthousiast door alsof er niks aan de hand is. Nadat ik dacht klaar te zijn was Chance nog niet helemaal enthousiast met het resultaat dus die nam mijn taak nog even over.

Gelukkig was Stan zelf wel helemaal blij met het resultaat want zo hoeft hij voorlopig niet meer naar de kapper.